WV Noord Holland op weg naar NCK titel 2009
Zondag 4 oktober 2009
NEDERLANDS KAMPIOEN !!! In hun hart hoopten ze er allemaal op, maar uitspreken deed niemand het.
Enorm was daarom de ontlading toen bekend werd dat onze helden Kai Reus, Arno van der Zwet, Dion Beukeboom, Rudy vriend,
Wim Botman en Ramses Bekkenk de snelste tijd van allemaal hadden gemaakt bij het Nederlands kampioenschap tijdrijden in Hoogezand/Sappemeer.
Terwijl de wind aanwakkerde tot stormkracht en de afgebroken takken in het rond vlogen rukte Kai Reus opeens de deur van de camper open en riep "Yes, yes, yes we hebben hem", sloeg Rudy Vriend op zijn schouder, knuffelde Dion en Arno en bekommerde zich daarna vooral om de intens verdrietige Wim Botman, die zijn tranen de vrije loop liet.
"Nou zijn we kampioen en moet ik voortijdig lossen", treurde de man die in dubbel opzicht de pechvogel van de dag was. Eerst kwam hij na een kwartiertje hard ten val in een bocht en na veertig minuten - ongeveer driekwart van de wedstrijd - moest hij moegestreden zijn makkers laten gaan.
Kai Reus, captain en motor van de ploeg zonder iemand anders tekort te doen, vergat even de blijdschap van het moment en probeerde Wim ervan te overtuigen dat ook zijn inbreng van grote waarde voor de ploeg was geweest. "Ik haalde je er toch weer bij na je val, je hoort er toch bij". Het duurde even, maar uiteindelijk droogden zijn tranen en kon ook Wim meedelen in de vreugde rond de titel.
Datzelfde gold voor Ramses Bekkenk die al na tien minuten het hoofd boog en zijn makkers moest laten gaan. "Het is simpel", aldus de MTB-specialist, "Dit tempo lag voor mij te hoog. Als Kai de kop overnam schoot de snelheid soms acht kilometer omhoog, dat kon ik gewoon niet aan."
De eliteploeg van onze vereniging reed onder moeilijke omstandigheden de 49.5 km af in 1.02.27.22; een gemiddelde van ruim 47.7 km per uur. En dat met de val van Wim Botman die minimaal een halve minuut verlies kostte. Arno, Dion en Rudy moesten vaart minderen en Kai liet zich afzakken om Wim, die weer snel op de fiets zat en door Arjen ten Dam uitstekend werd aangeduwd, weer terug te brengen.
In de volgwagen vloekte ploegleider Paul om zoveel pech. "Dat kost ons het podium", treurde hij en bonkte van nijd op het stuur. Voor hem trok de ploeg zich weer op gang. Wim Botman hield zich even rustig aan de staart terwijl de andere vier volop tempo maakten. Maar uiteindelijk moest Wim na zo'n veertig minuten afhaken.
De spanning in de volgwagen liep op. De tijd van de vierde man telt en een nieuwe tegenslag zou dus fataal zijn. De bekendmaking van de tussentijden bracht weer wat hoop. Onze ploeg klokte de tweede snelste tussentijd, het podium was dus nog niet uitzicht maar het goud leek wel verkeken gezien de achterstand op Westland Wil Vooruit. De radioboodschap bleek achteraf echter foutief en niet Westland bleek de snelste halverwege maar de WV Noord-Holland.
Die wetenschap bereikte de ploeg pas na afloop toen men, tevreden over de toch nog bereikte tweede plaats, opeens vernam dat alles anders was. De WV Noord-Holland bleek de snelste van alle 66 ploegen te zijn. De kloof met De Jonge Renner was 21 seconden en titelverdediger Westland Wil Vooruit was niet verder gekomen dan de zesde plaats.
Dolle pret waar zelfs de meest rustige Noord-Hollander een vreugdedansje begon. Rudy Vriend, nuchter als altijd, merkte fijntjes op dat er weinig wielrenners zijn die in één jaar twee kampioenstruien mogen ophalen. Zoals bekend werd Rudy eerder dit jaar ook al individueel kampioen van Nederland bij de elite zonder contract.
Arno, Rudy en Dion, echte hardrijders, genoten van het succes en zullen met tevredenheid terugdenken aan deze memorabele dag. Als je opeens 63 km als topsnelheid op je computertje ziet staan, kun je niet anders dan heel tevreden zijn.
De prijsuitreiking moet vooral voor ploegleider Paul Tabak het mooiste moment uit zijn wielerleven zijn. Zijn voorliefde voor het tijdrijden per ploeg is bekend, al bij Kennemerland stopte hij er zijn hele ziel en zaligheid in. "Zo'n ploegtijdrit is trainbaar, daar kun je echt naar toe werken. Ik vind dit misschien wel het mooiste onderdeel van de wielersport", aldus de meer dan tevreden aanvoerder van de 'gele' brigade die in een uurtje tijd van de diepste ellende (val van Wim) de grootste vreugde (kampioenschap) kon beleven.
Vergeten was ook zijn botsing met een stoeprand in het 'lieflijke' Kiel-Windeweer waar binnenkort door de in de buurt wonende soigneur Jurjen Roilingswier een waarschuwingsbord zal worden geplaatst...
Ook de jonge damesploeg van WV Noord-Holland leverde een fantastische prestatie. Het viertal Adrienne Snijder, Anne de Wildt, Esra Tromp en Joan Boskamp werd volkomen verrassend derde achter het Rotterdamse Ahoy en Cyclosport Groningen.
Joan Boskamp, die bezig is met haar voorbereiding voor het naderende baankampioenschap, bleek deze dag niet in haar beste doen en haakte al na enkele kilometers af. Waar Adrienne Snijder en Anne de Wildt het tempo bepaalden, kreeg de derde renster, Esra Tromp, het met de minuut moeilijker. Esra was met stekende hoofdpijn vertrokken en beleefde het zwaarste uurtje uit haar pas begonnen wielerleven.
Maar ze liet haar clubgenotes niet los en knokte zich met bewonderenswaardige inzet naar het einde. Daar lag voor de damesploeg een prachtige bronzen medaille gereed.
De derde WV Noord-Hollandploeg in Hoogezand, de gecombineerde junioren-nieuwelingenploeg, eindigde in de B-klasse als 26e uit een veld van meer dan vijftig. Invaller-ploegleider Arjen ten Dam prees zijn piepjonge ploeg die er uithaalde wat mogelijk was. De onderlinge verschillen waren heel gering, een tiental ploegen eindigde binnen twintig seconden. De vier, de broers Robin en Dennis Bakker, Eddo Meeken en Teun Goedhart, mogen volgend jaar op herhaling want zij allen zijn nog eerste jaars.
De succesvolle dag en de lange terugreis uit Hoogezand werd 's avonds afgesloten met een gezamenlijke maaltijd in het eigen clubhuis aan de Egelskoog. Gastheer Raymond Rol, voorzitter van onze club, had feestelijke versiering aangebracht en merkte tijdens het proosten met het gebruikelijke glas champagne in de hand op dat de jonge WV Noord-Holland niet meer weg te denken is uit het nationale wielerlandschap.
Tekst Rob Kat
Terwijl de wind aanwakkerde tot stormkracht en de afgebroken takken in het rond vlogen rukte Kai Reus opeens de deur van de camper open en riep "Yes, yes, yes we hebben hem", sloeg Rudy Vriend op zijn schouder, knuffelde Dion en Arno en bekommerde zich daarna vooral om de intens verdrietige Wim Botman, die zijn tranen de vrije loop liet.
"Nou zijn we kampioen en moet ik voortijdig lossen", treurde de man die in dubbel opzicht de pechvogel van de dag was. Eerst kwam hij na een kwartiertje hard ten val in een bocht en na veertig minuten - ongeveer driekwart van de wedstrijd - moest hij moegestreden zijn makkers laten gaan.
Kai Reus, captain en motor van de ploeg zonder iemand anders tekort te doen, vergat even de blijdschap van het moment en probeerde Wim ervan te overtuigen dat ook zijn inbreng van grote waarde voor de ploeg was geweest. "Ik haalde je er toch weer bij na je val, je hoort er toch bij". Het duurde even, maar uiteindelijk droogden zijn tranen en kon ook Wim meedelen in de vreugde rond de titel.
Datzelfde gold voor Ramses Bekkenk die al na tien minuten het hoofd boog en zijn makkers moest laten gaan. "Het is simpel", aldus de MTB-specialist, "Dit tempo lag voor mij te hoog. Als Kai de kop overnam schoot de snelheid soms acht kilometer omhoog, dat kon ik gewoon niet aan."
De eliteploeg van onze vereniging reed onder moeilijke omstandigheden de 49.5 km af in 1.02.27.22; een gemiddelde van ruim 47.7 km per uur. En dat met de val van Wim Botman die minimaal een halve minuut verlies kostte. Arno, Dion en Rudy moesten vaart minderen en Kai liet zich afzakken om Wim, die weer snel op de fiets zat en door Arjen ten Dam uitstekend werd aangeduwd, weer terug te brengen.
In de volgwagen vloekte ploegleider Paul om zoveel pech. "Dat kost ons het podium", treurde hij en bonkte van nijd op het stuur. Voor hem trok de ploeg zich weer op gang. Wim Botman hield zich even rustig aan de staart terwijl de andere vier volop tempo maakten. Maar uiteindelijk moest Wim na zo'n veertig minuten afhaken.
De spanning in de volgwagen liep op. De tijd van de vierde man telt en een nieuwe tegenslag zou dus fataal zijn. De bekendmaking van de tussentijden bracht weer wat hoop. Onze ploeg klokte de tweede snelste tussentijd, het podium was dus nog niet uitzicht maar het goud leek wel verkeken gezien de achterstand op Westland Wil Vooruit. De radioboodschap bleek achteraf echter foutief en niet Westland bleek de snelste halverwege maar de WV Noord-Holland.
Die wetenschap bereikte de ploeg pas na afloop toen men, tevreden over de toch nog bereikte tweede plaats, opeens vernam dat alles anders was. De WV Noord-Holland bleek de snelste van alle 66 ploegen te zijn. De kloof met De Jonge Renner was 21 seconden en titelverdediger Westland Wil Vooruit was niet verder gekomen dan de zesde plaats.
Dolle pret waar zelfs de meest rustige Noord-Hollander een vreugdedansje begon. Rudy Vriend, nuchter als altijd, merkte fijntjes op dat er weinig wielrenners zijn die in één jaar twee kampioenstruien mogen ophalen. Zoals bekend werd Rudy eerder dit jaar ook al individueel kampioen van Nederland bij de elite zonder contract.
Arno, Rudy en Dion, echte hardrijders, genoten van het succes en zullen met tevredenheid terugdenken aan deze memorabele dag. Als je opeens 63 km als topsnelheid op je computertje ziet staan, kun je niet anders dan heel tevreden zijn.
De prijsuitreiking moet vooral voor ploegleider Paul Tabak het mooiste moment uit zijn wielerleven zijn. Zijn voorliefde voor het tijdrijden per ploeg is bekend, al bij Kennemerland stopte hij er zijn hele ziel en zaligheid in. "Zo'n ploegtijdrit is trainbaar, daar kun je echt naar toe werken. Ik vind dit misschien wel het mooiste onderdeel van de wielersport", aldus de meer dan tevreden aanvoerder van de 'gele' brigade die in een uurtje tijd van de diepste ellende (val van Wim) de grootste vreugde (kampioenschap) kon beleven.
Vergeten was ook zijn botsing met een stoeprand in het 'lieflijke' Kiel-Windeweer waar binnenkort door de in de buurt wonende soigneur Jurjen Roilingswier een waarschuwingsbord zal worden geplaatst...
Ook de jonge damesploeg van WV Noord-Holland leverde een fantastische prestatie. Het viertal Adrienne Snijder, Anne de Wildt, Esra Tromp en Joan Boskamp werd volkomen verrassend derde achter het Rotterdamse Ahoy en Cyclosport Groningen.
Joan Boskamp, die bezig is met haar voorbereiding voor het naderende baankampioenschap, bleek deze dag niet in haar beste doen en haakte al na enkele kilometers af. Waar Adrienne Snijder en Anne de Wildt het tempo bepaalden, kreeg de derde renster, Esra Tromp, het met de minuut moeilijker. Esra was met stekende hoofdpijn vertrokken en beleefde het zwaarste uurtje uit haar pas begonnen wielerleven.
Maar ze liet haar clubgenotes niet los en knokte zich met bewonderenswaardige inzet naar het einde. Daar lag voor de damesploeg een prachtige bronzen medaille gereed.
De derde WV Noord-Hollandploeg in Hoogezand, de gecombineerde junioren-nieuwelingenploeg, eindigde in de B-klasse als 26e uit een veld van meer dan vijftig. Invaller-ploegleider Arjen ten Dam prees zijn piepjonge ploeg die er uithaalde wat mogelijk was. De onderlinge verschillen waren heel gering, een tiental ploegen eindigde binnen twintig seconden. De vier, de broers Robin en Dennis Bakker, Eddo Meeken en Teun Goedhart, mogen volgend jaar op herhaling want zij allen zijn nog eerste jaars.
De succesvolle dag en de lange terugreis uit Hoogezand werd 's avonds afgesloten met een gezamenlijke maaltijd in het eigen clubhuis aan de Egelskoog. Gastheer Raymond Rol, voorzitter van onze club, had feestelijke versiering aangebracht en merkte tijdens het proosten met het gebruikelijke glas champagne in de hand op dat de jonge WV Noord-Holland niet meer weg te denken is uit het nationale wielerlandschap.
Tekst Rob Kat
Bron www.cyclingpictures.eu